Rzadka osa na Józefowie

 W połowie sierpnia zakwitły ostrożenie błotne, wody niestety już w szuwarze zabrakło i rośliny korzystają z resztek zgromadzonych w murszu. Kwiaty ostrożenia są atrakcyjnym źródłem pożytku dla wielu owadów. Rzadkością okazała się smukwa wyglądająca jak czarna osa. Posiada najczęściej dwa żółte paski na odwłoku i cała jest pokryta włoskami. Choć posiada żądło, to używa go w ostateczności. Owady te preferują fioletowy kolor kwiatów i przez dłuższy czas przebywały na  kwiatostanach ostrożenia. Są bardzo rzadkie i w Polsce narażona na wyginięcie. 

Smukwa kosmata (Scolia hirta) 

Smukwa kosmata (Scolia hirta)

 zbierająca pożytek na kwiatach ostrożenia błotnego (Cirsium palustre)

Smukwa kosmata (Scolia hirta)

Para smukw kosmatych (Scolia hirta)

Kopulujące smukwy kosmate (Scolia hirta)

Resztki wody na Józefowie

Przedstawiciele królestwa zwierząt

 Królestwo zwierząt na Józefowie jest reprezentowane przez szereg gatunków i to przez cały rok. Wydawać by się mogło, że są tak pospolite i nic nowego nie można więcej o nich napisać. W szuwarze wielkoturzycowym można spotkać przedstawicieli kręgowców i bezkręgowców. Początek czerwca to czas ptaków i owadów. Choć dramatycznie brakuje wody, to płazy też są obecne w tym ciekawym siedlisku. Spotkać już można młode zaskrońce, a w pobliskim zadrzewieniu wieczorami słychać odzywające się puszczyki, które od wielu lat są stałymi bywalcami Józefowa. Stare olsze to miejsce żerowania dzięciołów, dużego oraz trójpalczastego. 

Dzięcioł duży (Dendrocopos major)

Rzekotka drzewna (Hyla arborea)

Zaskroniec zwyczajny (Natrix natrix)

Świerszcz polny (Gryllus campestris)

Komarnica błotna (Tipula paludosa)

Lśniak szmaragdek (Adscita statices)

  

Kuźnia dzięcioła

 Jest naszym najliczniejszym i najczęściej spotykanym dzięciołem w kraju. Jego pożywienie różni się w zależności od pory roku. Zimą i jesienią to nasiona drzew a w okresie wiosny i lata jego pokarm to przeważnie owady i larwy żyjące w martwym drewnie. Dzięcioł duży Dendrocopos major potrafi jeszcze w inny sposób zaskoczyć obserwatorów, a to przez nakłuwanie klonów i wypijanie soków i jeszcze praktyczniejsza umiejętność, to używanie "kuźni" do wydobywania nasion z szyszek i orzechów. Na plantacji leszczyny orzechów zawsze jest sporo, więc nawet w maju dzięcioł ten wykorzystuje "kuźnię" do zdobycia wysokowartościowego pokarmu.

  

Dzięcioł duży (Dendrocopos major) przy "kuźni"

Dzięcioł duży (Dendrocopos major) przy "kuźni"

 

Dzięcioł duży (Dendrocopos major) z orzechem laskowym

 

Dzięcioł duży (Dendrocopos major) zjadający orzecha laskowego

 

Lepiarka wiosenna

 To już kolejny rok z nietypowym gościem na plantacji leszczyny. Lepiarka wiosenna (Colletes cunicularius)  to rzadki owad o tak wczesnej porze. Polubiła kilka arów suchej i ciepłej gleby, gdzie odbywa gody i pierwszy oblot. Pszczoły występują dość licznie i populacja osiągnęła już kilkaset osobników. Każdy ciepły i w miarę bezwietrzny dzień to intensywny oblot oraz wykopywanie norek w glebie, gdzie samice składają jajka. Najciekawsze jest to, że samice wykopują glebę do późnych godzin nocnych. Trwa to kilka dni i tak jak się szybko pojawiły, tak szybko znikają.  

Lepiarka wiosenna (Colletes cunicularius) samica

Lepiarka wiosenna (Colletes cunicularius) samiec

Kopulacja pary lepiarek (Colletes cunicularius) 

Wykopana norka przez samicę lepiarki wiosennej (Colletes cunicularius)

Siedlisko lepiarki wiosennej (Colletes cunicularius)

 

Oblot pszczół lepiarek w siedlisku

Gody pszczół lepiarek

 

Asio otus, uszatka (nie) zwyczajna

 W zeszłym roku na posesji obok domu, w jodłach, sroki zbudowały gniazdo. Z sukcesem wyprowadziły lęg, a gniazdo niezwykle trwałe pozostało do tego sezonu lęgowego. Z doświadczenia wiadomo, że takie lokum mogą wykorzystać sowy, bo przecież same nie budują gniazd. Są tak skryte, że gdyby nie ciągłe nawoływanie, nie sposób byłoby je dostrzec. A jeszcze większym zaskoczeniem jest lęg w tak bliskiej odległości od domu (20 m). Ptaki nawoływały się przez cały dzień, a wieczorem jeden z ptaków odlatywał na polowanie na gryzonie. O diecie tych sów uszatek świadczą wypluwki, czyli niestrawione części pokarmu, które znajdowały się pod jodłami. 

Sowa uszata (Asio otus) na jodle

Sowa uszata (Asio otus) na lipie

Sowa uszata (Asio otus) na świerku

Wypluwki sów uszatek

Miejsce gniazdowania uszatek (Asio otus)

Nawołująca sowa uszata (Asio otus)